Aiko Nakano

Anarchistic grafitti artist - Libertine

Description:
Bio:

Amaya Nakano, de moeder van Aiko, woonde zelf al sinds haar 16e in een kraakpand in een artiestencommune in Tokyo. Het woord kraakpand doet het gebouw echter oneer aan. Iemand die er voor het eerst komt weet niet wat hij ziet: overal kleur, creatie, klimplanten, stukjes spiegel, fakkels, … Deze plek was in het wereldje bekend als dé plek voor feestjes. Het zal wellicht tijdens een van deze epische feestjes zijn geweest dat Amaya de God Susano-o tegenkwam. Zodra ze hem zag, leek het alsof de rest van de wereld wazig werd en hij als enig focuspunt in de ruimte overeind bleef. Zijn enthousiasme en energie waren zelfs voor de groepkunstenaars van een ongekende levendigheid. Amaya voelde zich op een vreemde manier vereerd, toen bleek dat de aantrekkingskracht wederzijds was. Alsof zij een beter, interessanter iemand werd in zijn bijzijn. Ook later, toen bleek dat ze die avond zwanger was geworden en ze de man nooit meer terug zag, bleef ze die ervaring koesteren zonder wrok of verwijt.

Een kind was niet meteen iets waar Amaya op zat te wachten als 20-jarige, maar ze kreeg het niet over haar hart om abortus te plegen. Het merendeel van de zorgen die ze zich tijdens de zwangerschap maakte bleken nadien ook onterecht: de kleine Aiko werd de lievering van de commune. Waar de chaos en impulsiviteit van de artiesten voor de meeste kinderen mogelijks schadelijk zouden zijn geweest, leek dit Aiko niet te deren. Zij stapte moeiteloos mee in de onvoorspelbare, speelse omgeving zonder regels of vaste relaties.
Gezien hun anarchistische overtuigingen werd het kind nooit geregistreerd bij de overheid. Dit had als voordeel dat Aiko nooit werd opgeroepen om naar school te gaan. Het ‘thuisonderwijs’ van de commune bleek eerder selectief qua focus, maar slaagde er wel in om haar basisvaardigheden mee te geven zoals lezen, rekenen, aarderijkskunde, … Ook Engels kwam aan bod, gezien het internationale gezelschap dat vaak op bezoek kwam. Haar lessen bleven echter vooral praktisch van aard: tenzij ze de leerstof effectief kon gebruiken, kon het haar moeilijk boeien. Ze is snel afgeleid, met een hoofd vol ideeën, dromen, plannen… die ze liefst meteen ook uitprobeert.

Aiko groeit op tot een levendige, zelfstandige en creatieve jongvolwassene. Ze lijkt een talent te hebben voor domme ideeën die eindigen in grappige avonturen. Van alle kunstvormen die ze tegenkomt in de commune wordt Aiko het meeste aangetrokken tot graffiti. Schilderen en spuiten zijn de enigste zaken die haar focus voor lange tijd kunnen vasthouden en waarin ze tot rust komt. Ze verwerkt typisch Japanse beeldtaal in haar werk, dat vaak een maatschappijkritische insteek heeft. Zeker beelden die te maken hebben met vrijheid, autonomie en voluit leven komen vaak voor.

Zoals de meeste mensen in de commune overleeft ze door een combinatie van tuinieren in de daktuin van het kraakpand en optreden als straatartiest (in haar geval als vuurkunstenares) om de levensmiddelen te kopen die ze zelf niet kunnen kweken. Ook de spuitbussen kan ze zo financiëren. In wintertijd en bij tegenvallende giften op straat springt ze soms enkele nachten bij in een nachtclub als paaldanseres.

Toch is het belangrijk om dit leven niet te romantiseren: de dreiging van een inval van de politie, drugsbendes uit de buurt die soms boel komen schoppen, … ze heeft ook moeten leren om zich staande te houden in een rauwe, medogenloze buurt. Ze heeft dan ook sinds jongsafgaan training gekregen in een mengelmoes van aikido, karate, judo en boksen onder het motto ‘doe wat werkt om weg te geraken’.

Aiko Nakano

Scion: Shards of Fate jefvanvinckenroye Feline